Help hij bijt!!

De asociale pup.

Net als kinderen, hebben pups ook maar een korte tijd waarin ze beïnvloedbaar zijn tijdens de ontwikkeling van de hersenen. Deze periode is de blauwdruk voor zijn latere gedrag en wordt ook wel de kritische leerperiode genoemd. Voor puppy’s is dat de periode tijdens de eerste zestien weken van zijn leven. Belangrijk gegeven hierin is het ontwikkelen van de bijtrem.

Pups leren in deze periode meer en sneller dan dat ze in de rest van hun leven zullen doen. De kwaliteit en kwantiteit van de ervaringen hebben een enorme impact op hun toekomstige persoonlijkheden en vormen veel van het goede of slechte gedrag.

Verantwoorde fokker

Een goede socialisatie begint al bij de fokker. De fokker probeert de pups op een verantwoorde wijze groot te laten worden. Het is vastgesteld dat de pups in of in de nabijheid van de huiskamer opgroeien om zo alle geluiden en activiteiten van het dagelijkse leven mee te maken en hier aan gewend raken als zijnde normaal.
Vreemde mensen komen langs en brengen automatisch nieuwe geuren en geluiden met zich mee. De pups wennen hieraan en gaan dit als vanzelfsprekend ervaren. Door regelmatig en gelijkmatig nieuwe prikkels aan te bieden leren pups om te gaan met vreemde situaties op latere leeftijd. Het is in deze periode erg belangrijk pups niet te overprikkelen, omdat de hersentjes nog aan het ontwikkelen zijn en nog niet goed alles kunnen organiseren.

Wat is een bijtrem of ridderlijkheidsinstinct?

In mijn puppysocialisatiegroep is het een vrij standaard vraag hoe het bijten afgeleerd kan worden. Om antwoord te kunnen geven op deze vraag is het van belang om te weten hoe de nestsituatie is geweest van de pup. Dit kan van grote invloed op het bijtgedrag van de pup zijn!
Een pup moet uitvinden wat hij mag en wat hij niet mag. Daarmee was hij in het nest ook al bezig. Met zijn nestgenoten heeft de pup al de nodige ervaring opgedaan. De bijtrem is hem aangeleerd door zijn moeder en zijn nestgenoten maar dit heeft nog een paar weken bevestiging nodig van de nieuwe baas, want de bijtrem is nog niet helemaal ingeprent als de pup het nest verlaat.
Ook heeft de pup tijdens vechtspelletjes zijn positie in het nest vastgesteld en heeft hij dus al onderzoekend geleerd waar zijn grenzen liggen en tot hoever hij kan gaan. De moederhond heeft hem instinctief opgevoed met een grauw en een snauw als hij over de schreef ging als hij te hard bijt maar ook met likken en liefkozen om haar aanhankelijkheid te tonen en hem geborgenheid te bieden.

De zorgzame moederhond

In het vorige hoofdstuk is een meest ideale situatie geschetst waarin een pup opgroeit met correcties en genegenheid. In deze ideale situatie zal de pup naar jou toe ook correcties accepteren en ondergaan. Maar wat gebeurt er bij een pup die een te zachte moeder heeft en alles toelaat wat de pup doet, hoe hard de pup ook bijt?
Dus een pup die nooit correcties heeft gehad zal deze pup correcties aanvaarden van jou? Dit zijn pups die blijven worstelen, draaien en bijten in jouw handen of benen wanneer je ze belemmerd om dat te doen wat ze willen. Deze pups hebben dus geen bijtrem en zullen hard bijten. Deze pups hebben de moederhond tot bloedend toe gebeten in de tepels, staart, oren en wangen zonder dat ze daarvoor een correctie hebben ontvangen.
Hetzelfde zie je bij pups waar de moeder te vroeg uit het nest is gehaald. In deze situaties is de pup aangewezen op de nestgenootjes die allemaal nog niet de bijtrem hebben ingeprent. Ook eventuele ooms en tantes die wel aanwezig kunnen zijn zullen nimmer de pups op dezelfde wijze corrigeren als de moeder zou doen.
Vanuit mijn ervaring weet ik dat een moederhond op een onderwijzende wijze met de pups speelt en de andere oudere aanwezige honden – ook al hebben deze zelf een nest gehad – zullen altijd op een corrigerende wijze aanwezig zijn en niet een spel activeren om de pups te onderwijzen in hun hondse gedrag.
NB: Het woord correcties duidt op hondse correcties als verbieden, onthouden, belemmeren of het verbaal uiten. Nimmer een fysieke correctie daar wij nooit de kracht/ timing en intentie kunnen nabootsen welke honden wel onderling kunnen. Onze fysieke correcties zullen door onze honden nooit volledig begrepen worden en zullen enkel een inbreuk op de onderlinge vertrouwensband zijn met pup/hond.

Klein nest

Pups oefenen continu met elkaar en zodra er een pup te hard bijt, wordt het spel na en gil of soms zelf na een tegenaanval stil gelegd; beduusd druipen de pups af. Het bijtertje leert dan dat te hard bijten negatieve consequenties heeft en zal minder geneigd zijn dit gedrag te herhalen.
De gevolgen voor pups die zonder of met minder nestgenootjes opgroeien (bijvoorbeeld pups die te vroeg uit het nest gehaald worden) kunnen dus groot zijn: zij leren niet hoe zij hun bek op de juiste manier gebruiken moeten en lopen kans een slechte bijtrem te ontwikkelen!
Vooral als het nest kleiner is dan vier of zelfs minder pups. Veel gedrags- en bijtproblemen zijn terug te zien bij pups die in een klein nest zijn geboren of zelfs alleen zijn. Deze pups hebben onderling vaak minder variëteit aan karakters en dus minder oefenmateriaal om hun sociale vaardigheden te ontwikkelen.

Vaak zie je dat bepaalde pups altijd de underdog zijn en de zelfverzekerde pups zullen alleen maar meer groeien in het gedrag. Vooral de laatste zullen weer de pups zijn die moeilijk met correcties kunnen omgaan. Immers deze pup heeft altijd de winnaarservaring gehad!

De wettelijke zeven-wekengrens

De opvoeding en ontwikkeling van de bijtrem kun je dan ook niet alleen aan de nestgenootjes overlaten. De moederhond speelt hierin een zeer grote rol! De moeder laat duidelijk blijken dat zij niet gediend is van een te hard gebruik van die vlijmscherpe tandjes en zal de betreffende pup direct corrigeren door middel van een snauw of een ‘beet’. Een moederhond die te vroeg uit het nest is gehaald is en waar dus de pups het onderling moeten uitvechten, kan dan ook nooit goed zijn voor de ontwikkeling van de bijtrem.
Fokkers die de moederhond al volledig verwijderen uit het nest voordat de pups zeven weken oud zijn, dragen vaak als argument aan dat de pups kunnen wennen aan het zonder moeder te zijn en daardoor de overgang bij de nieuwe eigenaar niet zo groot zal zijn. De teef zou geen interesse meer tonen in de pups en soms zelfs (de te lieve teef) er niet meer bij kunnen zijn omdat de pups haar te hard bijten. Ze willen de teef beschermen tegen de pups en voorkomen dat de showhond volledig leeggezogen zal worden.
Het beste is de moederhond er tot de laatste dag bij te laten lopen, zij kan dan zelf bepalen wanneer ze bij de pups wil komen en wanneer ze er afstand van wil nemen. De uitloop moet dan ook groot genoeg zijn en zo ingedeeld dat de moederhond een rustig plekje kan zoeken. Zij zal van nature afstand nemen maar wel alert blijven op de pups als deze onderling spelen.
Na de zevende week zal zij weer meer toenadering zoeken en actief spelletjes met de pups doen om ze te onderwijzen in hondengedrag. Dit is ook het moment dat de bijtrem bewust gestuurd zal worden! De pups willen nog wel drinken maar door de scherpe tandjes zal de moederhond dit corrigeren.
Ook het bijten in de poten en oren zal in deze periode sneller gecorrigeerd worden. Het lijkt erop dat de pups pas vanaf deze leeftijd het besef hebben dat de correctie een direct gevolg is van het bijtgedrag. Ze leren op deze leeftijd zich te onderwerpen, ze leren correcties te accepteren. Vanaf deze leeftijd lijken de hersenen alles te kunnen organiseren en actie en reactie bewust te kunnen plaatsen. Wat voorheen nog reageren was op een instinctieve prikkel, is nu na deze leeftijd een bewuste actie geworden.

Een zware afweging…

Hopelijk zet ik nu een ieder (hondenschool, pup koper en fokker) aan het denken over de gedragsontwikkeling en de invloed van moederhond en nestgenootjes op het latere bijtgedrag van de pups.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *